Τουρκία : Η επόμενη μέρα (Άρθρο του Λεωνίδα Κουμάκη)

αναρτήθηκε στις 9 Ιουλ 2021, 12:15 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 9 Ιουλ 2021, 12:17 μ.μ. ]



Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης



 



Τουρκία: Η επόμενη μέρα

 

Η επίσημη πορεία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην τουρκική εξουσία άρχισε στις 14 Μαρτίου 2003 όταν ορκίστηκε σαν ο 57ος πρωθυπουργός και αναμένεται να ολοκληρωθεί οποτεδήποτε μέχρι τις 29 Οκτωβρίου 2023 – την εκατοστή επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας – με την ιδιότητα του 19ου Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η πολιτική πορεία που ακολούθησε είχε σαν στόχο την φαντασίωση ανασύστασης νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας επιφυλάσσοντας στον εαυτό του τον τίτλο του χαλίφη του Ισλάμ, κατά το πρότυπο του Σουλτάνου Σελίμ (1.470-1.520) ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος που «κατέκτησε» τον τίτλο αυτό.

Η σταδιακή όμως κατάρρευση της φαντασίωσης αυτής, μετά την «εντατικοποίηση» της προσπάθειας με αφορμή το δήθεν πραξικόπημα του 2016,  έχει οδυνηρές συνέπειες για την ίδια την Τουρκία, τον Τουρκικό λαό, προδιαγράφοντας ταυτόχρονα και το άσχημο τέλος του ιδίου. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Όπως προκύπτει από την «συναρμολόγηση» πολλών και διαφορετικών ειδήσεων του διεθνούς και τουρκικού τύπου, των αποκαλύψεων του πρώην συνεργάτη της τουρκικής εξουσίας αρχιμαφιόζου Σεντάτ Πεκέρ καθώς και των καταγγελιών της τουρκικής αντιπολίτευσης, ο Ρ.Τ. Ερντογάν προσωπικά φαίνεται να έχει μετατρέψει την Τουρκία σε ένα απέραντο κέντρο διακίνησης ναρκωτικών:

Τον Δεκέμβριο του 2018 επισκέφτηκε την Βενεζουέλα, όπου «τιμήθηκε» από τον Νικολάς Μαδούρο Μόρος με το παράσημο του «απελευθερωτή», προκειμένου να οργανώσει τους διαδρόμους μεταφοράς κοκαΐνης και χρυσού προς την Τουρκία έναντι τροφίμων και νομιμοποίησης «ύποπτων» εσόδων, με ταυτόχρονη αποφυγή των σχετικών κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην Βενεζουέλα. Στις μέρες μας, ο Ερντογάν «προσφέρθηκε» να αναλάβει την φύλαξη του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν, όχι βέβαια για να φανεί χρήσιμος στους δυτικούς «συμμάχους», αλλά προκειμένου να εξασφαλίσει ένα ασφαλή διάδρομο ηρωίνης προς την Τουρκία. Αν σε αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι η Τουρκία αποτελεί μια απέραντη  χασισοφυτεία, γίνεται καλύτερα αντιληπτό, γιατί η σημερινή Τουρκία έχει σταδιακά μετατραπεί σε ένα απέραντο κέντρο διακίνησης ναρκωτικών.

Οι «δραστηριότητες» αυτές πραγματοποιούνται μέσα σε ένα εξαιρετικά προβληματικό τοπίο, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Στο εξωτερικό, η νέο-οθωμανική φαντασίωση καταρρέει βασανιστικά αργά αλλά σταθερά.

Στην Λιβύη ο συνασπισμός πολλών χωρών οδεύει στην επιβολή έξωσης της Τουρκίας από την Λιβύη και στην τυπική αχρήστευση του -ούτως ή άλλως- άκυρου «μνημονίου» που υπεγράφη μεταξύ Τουρκίας και διορισμένων Λίβυων αξιωματούχων, χωρίς καμιά σχετική εξουσιοδότηση.

Στην Συρία όλες οι συναντήσεις κορυφής στις οποίες συμμετέχει η Τουρκία, καταλήγουν στην «συμφωνία» σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Ο τερματισμός της τουρκικής παρουσίας, η οποία εξελίχτηκε σε πραγματικό Βιετνάμ με καθημερινές απώλειες που διαρκώς αυξάνονται, είναι απλά θέμα χρόνου. 

Στο Ιράκ όλες οι προσπάθειες εξολόθρευσης Κουρδικών πληθυσμών με το πρόσχημα της τρομοκρατίας, αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά από τους έμπειρους μαχητές του Ρ.Κ.Κ. καταρρίπτοντας καθημερινά τον μύθο του «αήττητου τουρκικού στρατού».

Στην Ελλάδα, στον Έβρο και στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, από τον Φλεβάρη του 2020 μέχρι σήμερα, απέτυχαν όλες οι απόπειρες ενός ύπουλου  υβριδικού πολέμου με βασικό «όπλο» χιλιάδες ανθρώπους που μεταφέρονται δωρεάν από τα βάθη της Αφρικής στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να προωθηθούν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Στην Κύπρο, η επιδίωξη «απορρόφησης» της μισής Κύπρου από την Τουρκία με την μέθοδο των δύο κρατών και «εργαλείο» ένα ανδρείκελο που επιβλήθηκε με απειλές και τρομοκρατία στο βόρειο τμήμα της μαρτυρικής Κύπρου, έχει απέναντί της ολόκληρο τον κόσμο: Από την Ε.Ε. και τις Η.Π.Α., μέχρι την Ρωσία και τις Αραβικές χώρες. Οι συνθήκες επιβολής του διεθνούς δικαίου, απόσυρσης των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και κατάργησης των «εγγυήσεων» που χρησιμοποιήθηκαν σαν πρόσχημα για την τουρκική εισβολή, ωριμάζουν καθημερινά με την πάροδο του χρόνου.

Σε Αίγυπτο, Σ. Αραβία, Ισραήλ, Γαλλία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πολλές άλλες χώρες, όλες οι επίμονες προσπάθειες, ακόμα και προσωρινής «αποκατάστασης σχέσεων» με την Τουρκία, πέφτουν στο κενό.  

Στην Παλαιστίνη, παρά τις καθημερινές θεατρικές παραστάσεις του Ερντογάν κατά την διάρκεια της τελευταίας σύγκρουσης Ισραήλ – Παλαιστινίων στην οποία έπαιξε εξαιρετικά ύποπτο ρόλο, η «επανάληψη» του (άκυρου) μνημονίου της Λιβύης και με την Παλαιστινιακή Αρχή, απορρίφτηκε από τους Παλαιστινίους.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η κατάσταση θυμίζει την ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Τα παρά πολλά προβλήματα της τουρκικής οικονομίας, η φίμωση της ελευθερίας έκφρασης, ο ασφυκτικός περιορισμός των ΜΜΕ, η κατάρρευση της τουρκικής λίρας (η ισοτιμία ενός ευρώ βρίσκεται σταθερά επάνω από 10 λίρες), η δυσοσμία των αλλεπάλληλων πολιτικών, ποινικών και οικονομικών σκανδάλων, ο αμύθητος πλουτισμός της «Φαμίλιας Ερντογάν» και της αυλής της, η φοιτητική αναταραχή που ξεκίνησε τον Γενάρη και παραμένει δραστήρια στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, η διαπλοκή και αγαστή συνεργασία του παλατιού με σεσημασμένους κακοποιούς της μαφίας – μελών των γκρίζων λύκων όπως προκύπτει από τις συνεχείς αποκαλύψεις του Σεντάτ Πεκέρ, η πεισματική εμμονή κατασκευής ενός προβληματικού, νέου καναλιού στην Κωνσταντινούπολη, ο ερασιτεχνικός χειρισμός του παγκόσμιου προβλήματος του κορωνοϊού και η ασταμάτητη πτώση των ποσοστών της ισλαμο-φασιστικής συνεργασίας ΑΚΡ- Μπαχτσελή είναι μερικά μόνο από τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Με δεδομένο  ότι ένας κοινός υποψήφιος της αντιπολίτευσης (Ιμάμογλου, Γιαβάς, ακόμα και Ακσενέρ) θα καταφέρει, ανεξάρτητα από την έκταση της αναμενόμενης νοθείας, να νικήσει τον Ρ. Τ. Ερντογάν στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2023, η ισλαμοφασιστική εξουσία ήδη επεξεργάζεται σχέδια αντιμετώπισης της κατάστασης:

Συζητείται η απαγόρευση του φιλοκουρδικού HDP και συντάσσεται ένας κατάλογος πεντακοσίων περίπου πολιτευτών του κόμματος στους οποίους θα απαγορευτεί η συμμετοχή στις εκλογές για μια πενταετία. Εάν η απαγόρευση προς τους πολιτευτές του  HDP κριθεί αποτελεσματική, ίσως αποφευχθεί ο επίσημος αποκλεισμός του κόμματος από τις επόμενες εκλογές εφ΄ όσον θα έχει εξουδετερωθεί πλήρως η ηγεσία και τα ικανότερα πολιτικά του στελέχη.

Προετοιμάζεται ακόμα ένα προκλητικά καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα για το κοινοβούλιο με στόχο την διατήρηση τουλάχιστον του ελέγχου του Τουρκικού κοινοβουλίου: Συζητείται ο διαχωρισμός της Τουρκίας, κατά το δοκούν των κυβερνώντων, σε 600 «περιφέρειες» - η κάθε μία θα αντιστοιχεί σε μία θέση του τουρκικού κοινοβουλίου. Η νοθεία μαγειρεύεται  με την αριθμητική «ισότητα» μιας περιφέρειας 100.000 κατοίκων με μια περιφέρεια 10.000 κατοίκων!

Το εσωτερικό τοπίο αναμένεται να επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο με πιθανές «προβοκάτσιες» των μηχανισμών του τουρκικού Βαθέως Κράτους και παραστρατιωτικών οργανώσεων για την δημιουργία απειλής χάους μέσα στην Τουρκία ώστε να επιτευχθεί «συσπείρωση» γύρω από τον νέο-σουλτάνο, με μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης «για να σωθεί η Τουρκία».   

Στην φάση αυτή, είναι πιθανή η ενεργοποίηση «εσωτερικής αντίδρασης» από πρόσωπα της «αυλής» που θα «απομακρύνουν» τον Ρ.Τ. Ερντογάν από την εξουσία. Τέτοια πρόσωπα, σύμφωνα με τον διαφυγόντα εκτός Τουρκίας  Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικών Επιστημών Mahmut Akpinar, είναι ο ΥΠΑΜ Χουλουσί Ακάρ και ο «αινιγματικός» Διοικητής της ΜΙΤ  Χακάν Φιντάν.

Δεδομένου ότι οι παλαιότερα θεωρούμενοι «διάδοχοι» του Ερντογάν (Αλμπαιράκ, Σοιλού κ.α.) έχουν μετατραπεί σε «καμένα χαρτιά» από την ανικανότητα και τα σκάνδαλα, η εμφάνιση συνεργατών του Ερντογάν στο προσκήνιο με πολύ μεγαλύτερη διάθεση συνεννόησης με την Δύση και εντυπωσιακά μέτρα κατευνασμού της κοινής γνώμης (π.χ. απελευθέρωση πλέον των 200.000 πολιτικών κρατουμένων με την ευκαιρία 100 χρόνων από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας), ίσως προσφέρουν μια προσωρινή λύση στα εκρηκτικά προβλήματα της σημερινής Τουρκίας.

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Ανεξάρτητα από την πολιτική «λύση» που θα προκύψει για την Τουρκία, η τύχη του Ρ. Τ. Ερντογάν μετά την απομάκρυνση του από την εξουσία διαγράφεται ζοφερή.

Οι Αμερικανοί έχουν δημιουργήσει ένα ογκώδη φάκελο από πολλές «δραστηριότητες» της Φαμίλιας (Εμπόριο ναρκωτικών, παράκαμψη κυρώσεων Ιράν και Βενεζουέλας, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, Halkbank,  Σεζγκίν Μπαράν Κορκμάζ -συνελήφθη στην Αυστρία, συνεργάστηκε με τις αρχές και θα εκδοθεί στις ΗΠΑ κ.α.π). Θεωρείται λοιπόν πολύ λογικό να κατασχεθούν όλοι οι λογαριασμοί της «Φαμίλιας» και της αυλής της σε όσες χώρες είναι αυτό δυνατό και ο αρχηγός της να οδηγηθεί σε διεθνές δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι η πρώην εισαγγελέας και ερευνήτρια του ΟΗΕ Κάρλα ντελ Πόντε σε συνέντευξή της στην ελβετική Schweiz am Wochenende και σε ανύποπτο χρόνο (Οκτώβριος 2019) είχε δηλώσει πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «θα πρέπει να κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου» και ότι «Δεν πρέπει να του επιτραπεί να γλιτώσει ανέξοδα απ' αυτά». Ούτε αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ενέταξε την Τουρκία (Ιούλιος 2021) στη λίστα των χωρών που εμπλέκονται στην στρατολόγηση παιδιών – για πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΑΤΟ, μια χώρα-μέλος μπαίνει σε αυτό τον κατάλογο!

Η επόμενη μέρα για την Τουρκία έχει πλησιάσει. Φαίνεται ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ ακόμα για να την δούμε να γίνεται πράξη.

πηγή

Η ανατίναξη της τουρκικής Ναυαρχίδας στη Χίο. Άρθρο του Ταξχου ε.α. Αργυρίου Ανδριώτη

αναρτήθηκε στις 6 Ιουν 2021, 11:08 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

     

     Δεν πέρασε πολύς καιρός (30 Μαρτίου 1822) που οι απάνθρωπες και εγκληματικές σφαγές στη Χίο αφάνισαν τον πληθυσμό της. Το αίμα, ακόμη νωπό, ρέει στους  πλακόστρωτους δρόμους του νησιού και στις λιλαδωτές (στρωμένες με πέτρες θαλάσσης τις λεγόμενες «λιλάδες») αυλές των Μοναστηριών της Νέας Μονής και του Αγίου Μηνά. Η μυρωδιά πλανάται στην ατμόσφαιρα σκεπάζοντας τις ευωδιές από τις πορτοκαλιές και μανταρινιές του Κάμπου.


     Κανείς από τους παράγοντες της εποχής δεν μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή ούτε να βοηθήσει τους σφαγιασθέντες κατοίκους του νησιού. Ο Ελληνικός στόλος ήταν πολύ μικρότερος από τον οθωμανικό και δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει σε μάχη. 

      Αφού ο ελληνικός στόλος δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο από την τουρκική σφαγή, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, αποφασίζει να εκδικηθεί την καταστροφή της Χίου με πυρπολικά.

   Χαρακτηριστικό το ποίημα του Αλέξανδρου Πάλλη:

Όλη η βουλή των προεστών στο μόλο συναγμένη
είπε πως όξω στη στεριά τους Τούρκους θα προσμένει.
Τότε έβγαλα το φέσι
και να μιλήσω θάρρεψα προβάλλοντας στη μέση:
«Τίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι!»
Σα μ' άκουσε ένα απ' τα τρανά καλπάκια μας, ανάβει
και το φαρμάκι χύνει:
«Ποιος είναι αυτός, και πώς τον λέν, που συμβουλές μας δίνει;»
Να τα Ψαρά πως χάθηκαν. Κ' εγώ φωτιά στο χέρι
πήρα, και πέρα τράβηξα κατά της Χιός τα μέρη,
κ΄ είπα από κεί -δε βάσταξα- με χείλια πικραμένα:
«Να πώς με λέν έμενα».

 

          Νύχτα 6 / 7 Ιουνίου του 1822. Ο τουρκικός στόλος είναι αραγμένος έξω από το λιμάνι της Χίου με την ναυαρχίδα του Καρά Αλή φωταγωγημένη και πάνω στο κατάστρωμα της όλοι οι αξιωματικοί του στόλου με επικεφαλής τον ίδιο τον Καρά Αλή, να γιορτάζουν μαζί με τα επινίκια και το Ραμαζάνι τους. Ο ναύαρχος είχε καλέσει στη ναυαρχίδα τους αξιωματικούς για ολονύχτιο γλέντι. Οι υπόλοιποι ναύτες γιόρταζαν και συμποσίαζαν στα πλοία τους.

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης από τα Ψαρά, μαζί με τον Γιώργη Πιπίνο  από την Ύδρα, σαλπάροντας με τα πλοία τους, πριν 6 ημέρες, από τα Ψαρά, κατόρθωσαν με τα πυρπολικά τους να μπουν μέσα στο λιμάνι της Χίου. Στο εγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες:

1.       Αφενός ότι η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή καθώς δεν είχε φεγγάρι και

2.       Αφετέρου ότι στο κατάφωτο κατάστρωμα της ναυαρχίδας οι περίπου 2.000 Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμι κι έτσι τα μέτρα φρούρησης ήταν ελλιπή.

Ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στη ναυαρχίδα του Καρά Αλή, του επικεφαλής του στρατού που έσφαξε τους κατοίκους και έκαψε το νησί. Κατόρθωσε να γαντζώσει το πυρπολικό του στη ναυαρχίδα και να του βάλει φωτιά. Το πυρπολικό του Κανάρη μετέδωσε τη φωτιά στη ναυαρχίδα και γρήγορα. Πριν προλάβουν να απομακρυνθούν απ’ αυτό οι πρώτες σωστικές λέμβοι, η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη, η οποία ανατινάχθηκε τινάζοντας τη ναυαρχίδα στον αέρα. Ο Πιπίνος το κόλλησε στην υποναυαρχίδα, αλλά δεν το γάντζωσε καλά, αυτό ξεκόλλησε και παρασυρμένο από τον αέρα κάηκε. Της προκάλεσε όμως αρκετές ζημιές.  Όμως ακυβέρνητο καθώς ήταν σκόρπισε τον τρόμο και τον φόβο στις φρεγάτες, στα ντελίνια και στις κορβέτες του οθωμανικού στόλου.

          2.000 Τούρκοι βρήκαν το θάνατο μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο αρχηγός του στόλου, ο Καρά Αλή, ο οποίος χτυπημένος από ένα καιόμενο κομμάτι κατάρτι μπήκε σε μία βάρκα και ξεψύχησε μόλις έφτασε στην ακτή.

Έτσι πέτυχε καίριο πλήγμα στον τούρκικο στόλο, αναγκάζοντας τον φοβισμένο να καταφύγει και να κρυφτεί στα Δαρδανέλια, μη ξαναβγαίνοντας στο Αιγαίο καθ’ όλη τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα.

Το κατόρθωμα αυτό ενθουσίασε την Ελλάδα και όλο τον κόσμο και ενέπνευσε πολλούς σημαντικούς ξένους λογοτέχνες.

Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα του κατά θάλασσαν αγώνα, έκανε δε πολύ μεγάλη εντύπωση στην Ευρώπη. Χρησιμοποιώντας σημερινή ορολογία, θα λέγαμε ότι βοήθησε επικοινωνιακά πολύ την Επανάσταση. Τόσο μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων.

Ο  μπουρλοτιέρης από τα Ψαρά πραγματοποίησε πολλές παράτολμες αποστολές, όμως η πυρπόληση της ναυαρχίδας του τουρκικού στόλου, η οποία μάλιστα ονομαζόταν «Μπουρλότα σαϊμάζι» (καταφρονήτρα των πυρπολικών), ήταν η κορυφαία.

Ο Κανάρης πλέον ήταν ήρωας. Μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Ελληνικής ιστορίας και κορυφαία μορφή της ιστορίας της Χίου. Όταν ο Κανάρης ξεκίνησε από τα Ψαρά για να πάει να κάψει την τουρκική ναυαρχίδα στο λιμάνι της Χίου, είπε μια φράση: «Απόψε, Κωνσταντή, θα πεθάνεις», και από εκεί και πέρα ο Κανάρης βγήκε νικητής. Νίκησε…….

Η σφαγή της Χίου Άρθρο του Ταξχου ε.α. Αργύρη Ανδριώτη

αναρτήθηκε στις 31 Μαρ 2021, 11:38 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 31 Μαρ 2021, 11:41 π.μ. ]

 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, από το 1566 που οι Τούρκοι κατέκτησαν το νησί και παρά τα προνόμια που απολάμβαναν χάρη στην παραγωγή της μαστίχας,
 οι Χιώτες ανήσυχος λαός με ελεύθερο πνεύμα πάντοτε, προσπαθούσαν να βρουν βοήθεια και τρόπους για να ελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό.                 Διαβάστε το άρθρο

Ερωτήσεις κοινής λογικής προς τον ΥΠΕΘΑ Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ

αναρτήθηκε στις 26 Μαρ 2021, 1:48 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

                                 

                                     Επιστολή του  ΙΗΑ (International Hellenic Association) στον ΥΠΕΘΑ Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ 
                                                              https://professors-phds.com/2021/03/25/34176/

Μια διαδρομή στα Μονοπάτια των 200 Ετών της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας

αναρτήθηκε στις 20 Μαρ 2021, 12:38 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 20 Μαρ 2021, 12:43 μ.μ. ]

Μια διαδρομή στα Μονοπάτια των 200 Ετών της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας Νίκος Πιτσόλης, Αντγος εα, Επίτιμος Δντής Ζ’ Κλάδου/ΓΕΕΘΑ 

Διαβάστε το άρθρο στο συνημμένο αρχείο

Το Ύψωμα 731

αναρτήθηκε στις 8 Μαρ 2021, 9:15 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Γράφει ο Ταξχος ε.α. Αργύριος Ανδριώτης Μέλος του  Παραρτήματος ΕΑΑΣ Ξάνθης


Περιγραφή της Μάχης των δύο (2) πρώτων ημερών, όπως την αναφέρει Στο προσωπικό χειρόγραφο ημερολόγιο του Ταγματάρχη (τότε) Δημητρίου Κασλά, από το Πουρί Ζαγοράς, Διοικητή του ΙΙ Τάγματος του 5ου Συντάγματος Τρικάλων, που με τους στρατιώτες του υπερασπίστηκε το ύψωμα 731. 


Διαβάστε το άρθρο εδώ

Η τουρκική απειλή και οι εξοπλισμοί - Η περίπτωση των Rafale

αναρτήθηκε στις 26 Φεβ 2021, 1:51 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

                            

                                          Άρθρο του Μέλους του Παραρτήματος Αντγου ε.α. Ανδρέα Ματζάκου
                                                                               Διαβάστε το άρθρο εδώ

Ιστορία σύγχρονης Τουρκίας

αναρτήθηκε στις 4 Νοε 2020, 9:51 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Ιστορία σύγχρονης Τουρκίας

Η αφετηρία των σημερινών Τούρκων βρίσκεται στις νομαδικές φυλές της Μογγολίας και της Κίνας, μερικές από τις οποίες όταν μετακινήθηκαν δυτικά, εξισλαμίστηκαν. Οι φυλές αυτές το 1037 επεκτάθηκαν μέχρι την Παλαιστίνη, μερικές μάλιστα εδραιώθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, μέσα στα τότε εδάφη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δημιουργώντας ένα μικρό σουλτανάτο με έδρα το Ικόνιο.

Από αυτούς ακριβώς τους νομάδες της Μογγολίας και της Κίνας κατάγονται οι Οθωμανοί Τούρκοι οι οποίοι το 1453 κατέλυσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την άλωση της Κωνσταντινούπολης καιεγκατέστησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η αρχή του τέλους της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε το 1908 όταν ο τελευταίος «κυρίαρχος» σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ΑμπτούλΧαμίτ υποχρεώθηκε από το κίνημα τωνΝεότουρκων να υπογράψει ένα διάταγμα για την αναθεώρηση του οθωμανικού συντάγματος – η κατάλυση της ΟθωμανικήςΑυτοκρατορίας έγινε 10 χρόνια αργότερα, το 1918.

Το 1909 οι Νεότουρκοι απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του οθωμανικού κράτους όταν με αφορμή αντεπανάσταση του σουλτάνου εναντίον τους, αποκεφάλισαν τον ΑμπτούλΧαμίτ και τοποθέτησαν στην κεφαλή τουοθωμανικού κράτους τον σουλτάνο-μαριονέτα Μεχμέτ τον πέμπτο.

Η επικράτηση των Νεότουρκων με τις συνεχείς διακηρύξεις περί «ισότητας και δικαιοσύνης» προς όλους τους κατοίκους της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν εμπόδισε καθόλου την αναρρίχηση στην κορυφή της ηγεσίας τους των πιο ακραίων, των πιο φανατικών και των πιο εξτρεμιστικών τους στοιχείων (Μεχμέτ Τααλάτ Πασάς, ΕμβέρΠασάς, Τσεβίτ Πασάς, Τζεμάλ Πασάς).

Οι άνθρωποι αυτοί, μεταξύ πολλών άλλων, ονειρεύονταν την απελευθέρωση «αλύτρωτων» εδαφών σε μια αχανή έκταση που ξεκινούσε από τον Βαλκανικό χώρο και έφθανε μέχρι …την Κίνα!

Ο πιο άμεσος όμως και ο πιο βασικός στόχος των Νεότουρκων, αμέσως μόλις απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του οθωμανικού κράτους, ήταν ο βίαιος εξισλαμισμός ή η φυσική εξόντωση όλων των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων που ζούσαν στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι «εκκαθαρίσεις» αυτές των Νεότουρκων ξεκίνησαν το 1914 από την Ανατολική Θράκη με τη γενοκτονία Ελληνικών πληθυσμών,συνεχίστηκαν το 1915 σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία με την ανηλεή σφαγή 1.500.000 Αρμενίων και εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στον Πόντο και τα Μικρασιατικά παράλια, μέχρι και το 1922.

Ενδιάμεσα, οι Νεότουρκοι μπήκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, προκειμένου να υπηρετήσουν την ιδέα του Παντουρκισμού, επιδιώκοντας μετά μανίας να εντάξουν στην αυτοκρατορία τους, μεταξύ άλλων, τον Καύκασο και το Αζερμπαϊτζάν.

Η ήττα της Τουρκίας μαζί με τον άξονα το 1918 και ο θάνατος του Εμβέρ Πασά στα πεδία των μαχών τον Αύγουστο του 1922, έθεσαν άδοξο τέλος στις επιδιώξεις των Νεότουρκων, αλλά η ιδέα του Παντουρκισμού με τις διάφορες παραλλαγές του (Πανισλαμισμός, Παντουρανισμός,Τουρκισμός κ.ά.), δυστυχώς επηρεάζει ακόμα και σήμερα, είτε κρυφά είτε φανερά, την πολιτική της Τουρκικής Δημοκρατίας που ίδρυσε το 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ (για τους Τούρκους Ατατούρκ = πατέρας τωνΤούρκων), μετά την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1965 μάλιστα, η ιδεολογία του Παντουρκισμού απέκτησε στο τουρκικό κοινοβούλιο και τον επίσημο κοινοβουλευτικό της εκπρόσωπο με το κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης που ίδρυσε ο Αλπασλάν Τουρκές.

Στην Τουρκική Δημοκρατία που εγκαθίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ, κυρίαρχο ρόλο ασκούσε ένα στρατιωτικό καθεστώς με έλεγχο σε κάθεδημόσιο ή ιδιωτικό τομέα. Οι διάδοχοί του, ο στρατηγός Ισμέτ Ινονού (φανατικός Νεότουρκος που ορκιζόταν πως θα κάνει τους πλούσιους χριστιανούς να πουλάνε λεμόνια στον δρόμο), ο Τζελάλ Μπαγιάρ(υψηλόβαθμος στρατιωτικός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις σφαγές των μειονοτήτων της Μικράς Ασίας) αλλά και ο Αντάν Μεντερές (αρχηγός συμμορίας ανταρτών με καθοριστική συμμετοχή στηνγενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) – όλοι τους αποτελούσανεκφράσεις του στρατιωτικού κράτους που γεννήθηκε από τη μήτρα των Νεότουρκων και κρυβόταν πίσω από την παραπλανητική επιγραφή «Τουρκική Δημοκρατία».

Ένας άλλος πιστός εκφραστής των Νεότουρκων, ο Σουκρού Σαράτσογλου, που άσκησε τα καθήκοντα του πρωθυπουργού μέσα στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Ιούλιος 1942 – Αύγουστος 1946), διαπραγματευόταν την είσοδο της Τουρκίας στον πόλεμο είτε στο πλευρό του φασιστικού άξονα είτε στο πλευρό των συμμαχικώνδυνάμεων, ανάλογα με τον αριθμό των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου καθώς και άλλων εδαφών που θα εξασφάλιζε σαν «αντάλλαγμα» μετά το τέλος του πολέμου σε Θράκη, Κριμαία, Συρία, Ιράκ κ.α.!

Παράλληλα βρήκε την ευκαιρία, με εξουδετερωμένη την Ελλάδα κάτω από την μπότα των Γερμανών και την Ευρώπη βουτηγμένη στο αίμα του δεύτερου μεγάλου πολέμου, να «εκκαθαρίσει» οικονομικά καιφυσικά, μη μουσουλμανικές μειονότητες με τον εξοντωτικό «φόρο περιουσίας» (VarlikVergisi) που επέβαλε σε αυτές τον Νοέμβριο του 1942. Πρόκειται για μια ακόμα γενοκτονία Ελλήνων από τους Νεότουρκους στη διαχρονική τους στρατηγική «Η Τουρκία για τους Τούρκους».

Η τυχοδιωκτική τακτική της Τουρκίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ολοκληρώθηκε με την «κήρυξη πολέμου» στηΓερμανία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατο του ΑδόλφουΧίτλερ, όταν δηλαδή η ήττα των Γερμανών κατέστη πλέον βέβαιη.

Η δυτική όμως «πορεία» που καθιέρωσε μετά τον πόλεμο το τουρκικό καθεστώς, με την ένταξή του στο ΝΑΤΟ (1952), είχε και μια ακόμα απαράβατη σταθερή: Την αταλάντευτη προσήλωση στην στρατηγική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ – άλλωστε κορυφαίοι στρατιωτικοί του τουρκικού στρατού όσο και βασικοί ηγέτες των Νεότουρκων ήταν«Ντονμέδες» (Donme), δηλαδή βιαίως εξισλαμισμένοι Εβραίοι.

Οι άμεσες «επεμβάσεις» του τουρκικού στρατού με στρατιωτικά πραξικοπήματα (1960, 1971, 1980) αποσκοπούσαν στο νααποκατασταθεί η «σωστή πορεία» στην δρομολογημένη κατεύθυνση αλλά και στην εξυπηρέτηση των διαχρονικών στόχων των Νεότουρκων.

Άλλωστε οι βασικές «σταθερές» στην στρατηγική του τουρκικού καθεστώτος, με εναλλασσόμενους πρωθυπουργούς που δενπαρέκκλιναν από τη δεδομένη πορεία, επέτρεψαν την επίτευξη εντυπωσιακών «επιτυχιών»:

Το 1955 εξαπολύθηκε ένα φονικό πογκρόμ εναντίον των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, με την οργάνωση και την εποπτεία της τουρκικής κυβέρνησης, το οποίο παραβίασε βίαια και απροκάλυπτα όλες τις υποχρεώσεις της «Τουρκικής Δημοκρατίας» από την Συνθήκη της Λωζάνης, υπό την αδιάφορη ανοχή ολόκληρου του δυτικού κόσμου.

Το 1964 αντιμετωπίστηκαν, με την ίδια ακριβώς αδιαφορία, οι αιφνιδιαστικές και μαζικές απελάσεις 10.000 Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (περισσότεροι από 40.000 μαζί με τις οικογένειες που ακολούθησαν αναγκαστικά), οι οποίες συρρίκνωσαν δραματικά τον Ελληνισμό που ζούσε στην πόλη-έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενός θρησκευτικού θεσμού που αριθμεί δεκαεπτά ολόκληρους αιώνες!

Το 1974 πραγματοποιήθηκε η ανενόχλητη τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία με βάση την στρατηγική της Βρετανίας («διαίρει και βασίλευε»), την υποστήριξη Αμερικανών, Γερμανών, Εβραίων αλλά και την σιωπηλή ανοχή ολόκληρης της Δύσης.

Το πολιτικό σύστημα της Τουρκικής Δημοκρατίας λειτουργούσε «ρολόι» για ολόκληρες δεκαετίες μέσα στους σταθερούς άξονες που χάραξαν οι Νεότουρκοι υπό το άγρυπνο βλέμμα των στρατιωτικών και με δεξί χέρι για όλες τις «βρόμικες» δουλειές –από πογκρόμ και δολοφονίες μέχριναρκωτικά– το περιβόητο «Βαθύ Κράτος» της Τουρκίας.

Όλα αυτά μέχρι που εμφανίστηκαν στον ορίζοντα οι τούρκοι ισλαμιστές στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ένα από τα μέλη των ισλαμιστών, ο ΡετζέπΤαγίπ Ερντογάν, διετέλεσε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης (1994-1998) – μία από τις «δράσεις» του ήταν ο πολυήμερος αποκλεισμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με αίτημα την έξωσή του, 17 ολόκληρους αιώνες μετά την ίδρυση του στην ιστορική του έδρα!

Ο Νετσμετίν Ερμπακάν, ηγέτης του ισλαμικού κόμματος, κατάφερε το 1996, να εξασφαλίσει πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα και ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας για έναν χρόνο (28/6/1996 – 30/6/1997).

Το στρατιωτικό κατεστημένο διαισθάνθηκε τον διαγραφόμενο κίνδυνο και έσπευσε να τον απομακρύνει από την εξουσία χρησιμοποιώντας «άλλα μέσα», όπως το Συνταγματικό δικαστήριο που κήρυξε το κόμμα των ισλαμιστών παράνομο και οδήγησε τον ίδιο σε παραίτηση.

Την πενταετία που ακολούθησε, το στρατιωτικό καθεστώς επιστράτευσε δύο πεπειραμένους εκφραστές του: Τον ΜεσούτΓιλμάζ από 30/6/1997 έως 11/1/1999 και, όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα, τον υπέργηρο «ήρωα» της εισβολής στην Κύπρο Μπουλέντ Ετσεβίτ, από 11/1/1999 έως 11 Νοεμβρίου 2002. Η δυναμική όμως των ισλαμιστών είχε ήδη μετατραπεί σε λαϊκό κύμα που τους επανάφερε στην εξουσία στις 18 Νοεμβρίου 2002, με το φιλο-ισλαμικό κόμμα «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (Adaletve Kalkınma Partisi, AK PARTİ) .

Με ολοένα και στενότερα περιθώρια ελιγμών το στρατιωτικό κατεστημένο προσπαθούσε να εμποδίσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναλάβει την εξουσία, έτσι ο πρωθυπουργός που διαδέχτηκε τον Μπουλέντ Ετσεβίτ στις 18 Νοεμβρίου 2002 ήταν ένας πιο«μετριοπαθής» ισλαμιστής, ο ΑμπτουλάχΓκιουλ. Για λίγους όμως μήνες. Η δύναμη των ισλαμιστών στα λαϊκά στρώματα δεν άφηνεπεριθώρια για μια συνηθισμένη «επέμβαση» των στρατιωτικών, όπως και κατά το παρελθόν. 

Έτσι, στις 14 Μαρτίου 2003 ο Ρετζέπ ΤαγίπΕρντογάν ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μεθοδεύοντας υπομονετικά την εξασφάλιση πλήρους ελέγχου και κυριαρχίας, κάτι που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2007 με την εκλογή του Αμπτουλάχ Γκιουλ στη θέση του 11ου Πρόεδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας και την έναρξη της έρευνας για τη συνωμοσία Εργκενεκόν που αποσκοπούσεστην ανατροπή της κυβέρνησης των ισλαμιστών με στρατιωτικό πραξικόπημα.

Οι Τούρκοι ισλαμιστές τα πρώτα χρόνια επένδυσαν σε ένα σύγχρονο και πολιτισμένο προσωπείο της Τουρκικής Δημοκρατίας απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη, στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες(ιδιαίτερα του Καυκάσου), τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με μία εξαίρεση: Την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ήταν το μόνο σημείο στο οποίο οι ισλαμιστές συμφωνούσαν πλήρως με το στρατιωτικό κατεστημένο και τους εκφραστές του – η πρώτη από τις πολλές «αποδείξεις» που ακολούθησαν, ότι οι κυρίαρχες ιδέες τουΠαντουρκισμού ήταν κοινές με το παλιό καθεστώς αλλά και το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας. Η διαφορά τους ήταν στους τρόπους με τους οποίους θα το πετύχουν, κάτι που χρειάστηκε μια ολόκληρη δεκαετία για να αποδειχτεί!

Για να «οικοδομηθεί» το νέο προσωπείο της Τουρκικής Δημοκρατίας οι ισλαμιστές έκαναν στην αρχή αλλαγές που ήταν αδιανόητες γιαπερισσότερο από μισό αιώνα: Φιλελευθεροποιήθηκε η τουρκική οικονομία, βελτιώθηκε σημαντικά ο τομέας της ατομικής, κοινωνικής και θρησκευτικής ελευθερίας, υιοθετήθηκε η μετωπική σύγκρουση με τοστρατιωτικό κατεστημένο και το Βαθύ Κράτος (το οποίο αργότερα «οικειοποιήθηκε» πλήρως η ισλαμική εξουσία), εφαρμόστηκε ηεκκαθάριση των «Ντονμέδων», δηλαδή των εξισλαμισμένων Εβραίων από τον τουρκικό στρατό και το κόμμα των ισλαμιστών, διαφημίστηκε σε όλους τους τόνους η πολιτική «μηδενικών προβλημάτων» με όλουςτους γείτονες – με την εξαίρεση (πάντα) της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όλα αυτά είχαν μεγάλη απήχηση και έτυχαν μεγάλης υποστήριξης από το τουρκικό εκλογικό σώμα και την τουρκική κοινωνία, παρά τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις πολλών πολιτικών αναλυτών μέσα και έξω από την Τουρκία, πως οι ισλαμιστές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχαν «κρυφή ατζέντα».

Σταδιακά, η «κρυφή ατζέντα» των ισλαμιστών άρχισε να αποκαλύπτεται στο μεν εσωτερικό με τον απόλυτο έλεγχο του στρατού, των δυνάμεων ασφαλείας, της δικαιοσύνης, τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών και την σταδιακή φίμωση του τύπου, στο δε εξωτερικό μέσα από τηναπροκάλυπτη διεκδίκηση μιας επεκτατικής «επιρροής», η οποία θα ξεκινάει από τις παρυφές της Κεντρικής Ευρώπης και τα Βαλκάνια, θα συνεχίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τη Διώρυγα του Σουέζ και θα φθάνει μέχρι τον Ινδικό ωκεανό με το «δόλωμα» της κοινής θρησκείας, σαν μέσο ελέγχου των μουσουλμανικών πληθυσμών.

Όλα αυτά με την γνωστή «οθωμανική πρακτική» του απροκάλυπτου επεκτατισμού και της επιβολής με το ζόρι (απειλή ή χρήση βίας) σε πλήρη αντίθεση με τις αρχικές διαβεβαιώσεις περί «μηδενικώνπροβλημάτων», κατά το πρότυπο των πρώτων Νεότουρκων που μοίραζαν υποσχέσεις «ισότητας» και «δικαιοσύνης» πριν από τις γενοκτονίες με τις οργανωμένες σφαγές άμαχων πληθυσμών.

Η στρατηγική όμως της νέο-οθωμανικής και παν-ισλαμικής μεγαλομανίας πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας, επέβαλε και τηδιάρρηξη μιας εκ των δύο «σταθερών» που ακολούθησε η Τουρκική Δημοκρατία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Την έντονη και δημόσια αντιπαράθεση με το κράτος του Ισραήλ προκειμένου να διευκολυνθεί ηεπικοινωνιακή «διείσδυση» και η νέο-οθωμανική επιρροή στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο σε Μέση Ανατολή, Ασία και Αφρική. Η αλλαγή στρατηγικής στον τομέα αυτό εγκαινιάστηκε το 2009 στο Νταβός της Ελβετίας, με την πρωτοφανή επίθεση του Ρ. Τ. Ερντογάν στον Ισραηλινό Πρόεδρο Σιμόν Περές.

Η νέα όμως τουρκική στρατηγική, κλόνισε επικίνδυνα όλες τις σταθερές ισορροπίες της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκικής Δημοκρατίας δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Όταν μάλιστα η Κυπριακή Δημοκρατία συμφώνησε με το Ισραήλ τηνσυνεκμετάλλευση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που βρίσκεται μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, με την τεχνική υποστήριξη μεγάλης αμερικανικής εταιρίας, οι ισορροπίες ανατράπηκαν εντελώς καιδιαμορφώθηκε ένα νέο σκηνικό που έβαλε μεγάλα αδιέξοδα στην «νεο-οθωμανική κυριαρχία» που αποτελεί τον άμεσο στόχο των ισλαμιστών.

Σταδιακά, η εικόνα της «περιφερειακής υπερδύναμης» που χτίστηκε μεθοδικά για ολόκληρες δεκαετίες άρχισε να κατεδαφίζεται με ραγδαίους ρυθμούς, από τα πολλά και σοβαρά μέτωπα (και σφάλματα) που έγιναν,προκειμένου οι ισλαμιστές να πετύχουν το όνειρο της «νεο-οθωμανικής κυριαρχίας» τους.

Η ραγδαία απομυθοποίηση της «σαρωτικής δύναμης» της Τουρκίας (βασικό, συστατικό στοιχείο της νεο-οθωμανικής κυριαρχίας) συντελείται

• με τη διάλυση του τουρκικού στρατού από τις συνεχείς διώξεις –ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου2016– και τις διαδοχικές τρομοκρατικές ενέργειες μέσα στην Τουρκία με υψηλό φόρο αίματος,

• την επιμονή σε ρητορική «μεγάλης δύναμης» που δεν έχει πλέον αντίκρισμα,

• την απουσία της καταλυτικής δύναμης που αντλούσε η Τουρκία από την υποστήριξη των Αμερικανών, των Βρετανών και του Ισραήλ,

• την ολοένα και μεγαλύτερη απομόνωση από τη Δύση χάριν μιας αμφίβολης «επιρροής» σε Ανατολή, Ασία και Αφρική,

• την μεγαλομανία που δεν γνωρίζει όρια ούτε όμως έχει και καμιά επαφή με την πραγματικότητα,

• την κατάρριψη ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους (24 Νοεμβρίου 2015) και την εσπευσμένη αναδίπλωση και «προσέγγιση» με τη Ρωσία αλλά με εξαιρετικά υψηλό «τίμημα»,

• τις εισβολές στον βάλτο της Συρίας και στο Ιράκ μετά από πολυετή «συνεργασία» με το Ισλαμικό Κράτος,

• τον εμφύλιο πόλεμο με τους Κούρδους, τους Αλεβίδες και κάθε Τούρκο που δεν υποκλίνεται στην ισλαμική εξουσία,

• την επιμονή συγκέντρωσης εξωφρενικών εξουσιών στα χέρια του φαύλου «Προέδρου» Ρ. Τ. Ερντογάν με την υποστήριξη των πιο ακραίων εξτρεμιστών του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (Milliyetçi HareketPartisi, MHP) της Τουρκίας και τέλος,

• την Τουρκική απόπειρα επιβολής τετελεσμένων στην Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο με την «συμφωνία» ενός μηεκλεγμένου αλλά διορισμένου από τον ΟΗΕ «Προέδρου» ο οποίος επιφορτίστηκε εντελώς διαφορετικές αρμοδιότητες,

συνθέτουν ένα μόνο τμήμα του πολύπλοκου σκηνικού που επικρατεί στην Τουρκία στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα.

Η απροκάλυπτα επιθετική και επεκτατική ρητορική της τουρκικής ισλαμικής εξουσίας, η θρασεία ανάμειξη της σε Βαλκάνια, Αφρική, Ασία, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, η ρήξη της με τις αραβικές χώρες που έχυσαν το αίμα τους για να ανατρέψουν την υπό τουρκική καθοδήγηση «Αραβική Άνοιξη», οδηγούν την Τουρκία του 2020 σε ένααβέβαιο και πολύ επικίνδυνο μέλλον.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την συνέχεια και το αιματηρό τέλος της ισλαμικής εξουσίας στην Τουρκία, καθώς και τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκήθηκε από αυτήν – έξω και πέρα από κάθε έννοιασεβασμού της διεθνούς έννομης τάξης και των στοιχειωδών υποχρεώσεων ενός κανονικού κράτους μέσα στο διεθνές γίγνεσθαι.

Υστερόγραφο: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μέρος του προλόγου της 5ης έκδοσης (έτος 2020) του διαχρονικού βιβλίου «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» το οποίο είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5η Ελληνική έκδοση (2020) όσο και στην 3η Αγγλική έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association. Η δωρεάν ηλεκτρονική έκδοση του 2020 περιλαμβάνει επικαιροποιημένη βιβλιογραφία εκατοντάδων πηγών σε Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Τουρκικά βιβλία.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ. 

πηγή. INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Share is POWER

4η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ : Άρθρο του Αντγου ε.α. Ανδρέα Ματζάκου

αναρτήθηκε στις 20 Σεπ 2020, 11:52 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Τεράστιο το δόλωμα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών μας με αντάλλαγμα από πλευράς Τουρκίας, την διάλυση της 4ης Στρατιάς.

Η 4η Στρατιά, από συστάσεως της είναι μόνο επιχειρησιακό στρατηγείο, δηλαδή δεν έχει μάχιμες μονάδες υπό την διοίκηση της. Στην ουσία είναι μόνο το επιτελείο της. Τα επιχειρησιακά στρατηγεία, με βάση τα δυτικά πρότυπα οργανώσεως, είναι έτοιμα να πάρουν υπό την επιχειρησιακή τους διοίκηση μονάδες, προκειμένου να φέρουν σε πέρας μια συγκεκριμένη αποστολή.

Που είναι το δόλωμα;

Το ότι η Τουρκία είχε εξ αρχής ονομάσει την 4ηΣτρατιά ως επιχειρησιακό στρατηγείο για να δείξει ότι δεν προκαλεί απέναντι από τα νησιά μας. Ότι είμαστε εμείς εκτεθειμένοι που τοποθετήσαμε δυνάμεις αμύνης στα νησιά, ενώ εκείνη έχει ένα απλό στρατηγείο με λίγους επιτελείς.

Η Τουρκία ήταν έτοιμη από συστάσεως της Στρατιάς να δεχθεί την διάλυση της, έχοντας κατά νουν να ζητήσει ως αντάλλαγμα την αποστρατικοποίηση των νησιών μας. Γι' αυτό και την συγκρότησε ως απλό στρατηγείο. Χωρίς οργανικές μάχιμες μονάδες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιδρύθηκε το 1975, με έδρα την Σμύρνη, προκειμένου να δείξει η Τουρκία στην διεθνή κοινότητα ότι ανησυχεί με τις στρατιωτικές προπαρασκευές της Ελλάδος, οι οποίες όμως ήταν απάντηση στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Πως γνωρίζουμε ότι κινδυνεύουν τα νησιά από την 4ηΣτρατιά;

Από την θέση της, στην Σμύρνη, από τις ασκήσεις στις οποίες έχει την διεύθυνση και οι οποίες όλες είναι εφαρμογή σχεδίων για την κατάληψη νήσων του Αιγαίου και από το είδος των Μονάδων που λαμβάνει υπό διοίκηση στις ασκήσεις. Όλες ασκούνται στις αποβατικές επιχειρήσεις από αέρος και θαλάσσης, κατά την διάρκεια των ασκήσεων με το όνομα EFES.

Στην 4η Στρατιά ανήκει και ο τουρκικός στρατός κατοχής της Κύπρου. Όλες οι επισκέψεις και επιχειρησιακές αξιολογήσεις των τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο γίνονται από επιτελείς της 4ηςΣτρατιάς.

Άρα η διάλυση ενός επιτελείου, φαντάζει στα μάτια ενός αδαούς, τελείως αθώα. Πλην όμως ούτε οι επιτελείς εξαφανίζονται, ούτε και οι μονάδες που θα ετίθεντο υπό την διοίκηση της Στρατιάς. Αντιθέτως συνεχίζουν να υπάρχουν και μπορούν ανά πάσα στιγμή να ξανασυγκροτηθούν σε Μείζονα Επιχειρησιακό Σχηματισμό για κατάληψη νήσου/ων. Είναι ζήτημα ημερών.

Δεν φαντάζομαι να τσιμπήσουμε τέτοιο δόλωμα."

1-10 of 128