Πανηγυρικός για την Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων

αναρτήθηκε στις 21 Νοε 2020, 12:18 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Ιστορία σύγχρονης Τουρκίας

αναρτήθηκε στις 4 Νοε 2020, 9:51 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Ιστορία σύγχρονης Τουρκίας

Η αφετηρία των σημερινών Τούρκων βρίσκεται στις νομαδικές φυλές της Μογγολίας και της Κίνας, μερικές από τις οποίες όταν μετακινήθηκαν δυτικά, εξισλαμίστηκαν. Οι φυλές αυτές το 1037 επεκτάθηκαν μέχρι την Παλαιστίνη, μερικές μάλιστα εδραιώθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, μέσα στα τότε εδάφη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δημιουργώντας ένα μικρό σουλτανάτο με έδρα το Ικόνιο.

Από αυτούς ακριβώς τους νομάδες της Μογγολίας και της Κίνας κατάγονται οι Οθωμανοί Τούρκοι οι οποίοι το 1453 κατέλυσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την άλωση της Κωνσταντινούπολης καιεγκατέστησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η αρχή του τέλους της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε το 1908 όταν ο τελευταίος «κυρίαρχος» σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ΑμπτούλΧαμίτ υποχρεώθηκε από το κίνημα τωνΝεότουρκων να υπογράψει ένα διάταγμα για την αναθεώρηση του οθωμανικού συντάγματος – η κατάλυση της ΟθωμανικήςΑυτοκρατορίας έγινε 10 χρόνια αργότερα, το 1918.

Το 1909 οι Νεότουρκοι απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του οθωμανικού κράτους όταν με αφορμή αντεπανάσταση του σουλτάνου εναντίον τους, αποκεφάλισαν τον ΑμπτούλΧαμίτ και τοποθέτησαν στην κεφαλή τουοθωμανικού κράτους τον σουλτάνο-μαριονέτα Μεχμέτ τον πέμπτο.

Η επικράτηση των Νεότουρκων με τις συνεχείς διακηρύξεις περί «ισότητας και δικαιοσύνης» προς όλους τους κατοίκους της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν εμπόδισε καθόλου την αναρρίχηση στην κορυφή της ηγεσίας τους των πιο ακραίων, των πιο φανατικών και των πιο εξτρεμιστικών τους στοιχείων (Μεχμέτ Τααλάτ Πασάς, ΕμβέρΠασάς, Τσεβίτ Πασάς, Τζεμάλ Πασάς).

Οι άνθρωποι αυτοί, μεταξύ πολλών άλλων, ονειρεύονταν την απελευθέρωση «αλύτρωτων» εδαφών σε μια αχανή έκταση που ξεκινούσε από τον Βαλκανικό χώρο και έφθανε μέχρι …την Κίνα!

Ο πιο άμεσος όμως και ο πιο βασικός στόχος των Νεότουρκων, αμέσως μόλις απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του οθωμανικού κράτους, ήταν ο βίαιος εξισλαμισμός ή η φυσική εξόντωση όλων των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων που ζούσαν στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι «εκκαθαρίσεις» αυτές των Νεότουρκων ξεκίνησαν το 1914 από την Ανατολική Θράκη με τη γενοκτονία Ελληνικών πληθυσμών,συνεχίστηκαν το 1915 σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία με την ανηλεή σφαγή 1.500.000 Αρμενίων και εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στον Πόντο και τα Μικρασιατικά παράλια, μέχρι και το 1922.

Ενδιάμεσα, οι Νεότουρκοι μπήκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, προκειμένου να υπηρετήσουν την ιδέα του Παντουρκισμού, επιδιώκοντας μετά μανίας να εντάξουν στην αυτοκρατορία τους, μεταξύ άλλων, τον Καύκασο και το Αζερμπαϊτζάν.

Η ήττα της Τουρκίας μαζί με τον άξονα το 1918 και ο θάνατος του Εμβέρ Πασά στα πεδία των μαχών τον Αύγουστο του 1922, έθεσαν άδοξο τέλος στις επιδιώξεις των Νεότουρκων, αλλά η ιδέα του Παντουρκισμού με τις διάφορες παραλλαγές του (Πανισλαμισμός, Παντουρανισμός,Τουρκισμός κ.ά.), δυστυχώς επηρεάζει ακόμα και σήμερα, είτε κρυφά είτε φανερά, την πολιτική της Τουρκικής Δημοκρατίας που ίδρυσε το 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ (για τους Τούρκους Ατατούρκ = πατέρας τωνΤούρκων), μετά την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1965 μάλιστα, η ιδεολογία του Παντουρκισμού απέκτησε στο τουρκικό κοινοβούλιο και τον επίσημο κοινοβουλευτικό της εκπρόσωπο με το κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης που ίδρυσε ο Αλπασλάν Τουρκές.

Στην Τουρκική Δημοκρατία που εγκαθίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ, κυρίαρχο ρόλο ασκούσε ένα στρατιωτικό καθεστώς με έλεγχο σε κάθεδημόσιο ή ιδιωτικό τομέα. Οι διάδοχοί του, ο στρατηγός Ισμέτ Ινονού (φανατικός Νεότουρκος που ορκιζόταν πως θα κάνει τους πλούσιους χριστιανούς να πουλάνε λεμόνια στον δρόμο), ο Τζελάλ Μπαγιάρ(υψηλόβαθμος στρατιωτικός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις σφαγές των μειονοτήτων της Μικράς Ασίας) αλλά και ο Αντάν Μεντερές (αρχηγός συμμορίας ανταρτών με καθοριστική συμμετοχή στηνγενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) – όλοι τους αποτελούσανεκφράσεις του στρατιωτικού κράτους που γεννήθηκε από τη μήτρα των Νεότουρκων και κρυβόταν πίσω από την παραπλανητική επιγραφή «Τουρκική Δημοκρατία».

Ένας άλλος πιστός εκφραστής των Νεότουρκων, ο Σουκρού Σαράτσογλου, που άσκησε τα καθήκοντα του πρωθυπουργού μέσα στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Ιούλιος 1942 – Αύγουστος 1946), διαπραγματευόταν την είσοδο της Τουρκίας στον πόλεμο είτε στο πλευρό του φασιστικού άξονα είτε στο πλευρό των συμμαχικώνδυνάμεων, ανάλογα με τον αριθμό των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου καθώς και άλλων εδαφών που θα εξασφάλιζε σαν «αντάλλαγμα» μετά το τέλος του πολέμου σε Θράκη, Κριμαία, Συρία, Ιράκ κ.α.!

Παράλληλα βρήκε την ευκαιρία, με εξουδετερωμένη την Ελλάδα κάτω από την μπότα των Γερμανών και την Ευρώπη βουτηγμένη στο αίμα του δεύτερου μεγάλου πολέμου, να «εκκαθαρίσει» οικονομικά καιφυσικά, μη μουσουλμανικές μειονότητες με τον εξοντωτικό «φόρο περιουσίας» (VarlikVergisi) που επέβαλε σε αυτές τον Νοέμβριο του 1942. Πρόκειται για μια ακόμα γενοκτονία Ελλήνων από τους Νεότουρκους στη διαχρονική τους στρατηγική «Η Τουρκία για τους Τούρκους».

Η τυχοδιωκτική τακτική της Τουρκίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ολοκληρώθηκε με την «κήρυξη πολέμου» στηΓερμανία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατο του ΑδόλφουΧίτλερ, όταν δηλαδή η ήττα των Γερμανών κατέστη πλέον βέβαιη.

Η δυτική όμως «πορεία» που καθιέρωσε μετά τον πόλεμο το τουρκικό καθεστώς, με την ένταξή του στο ΝΑΤΟ (1952), είχε και μια ακόμα απαράβατη σταθερή: Την αταλάντευτη προσήλωση στην στρατηγική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ – άλλωστε κορυφαίοι στρατιωτικοί του τουρκικού στρατού όσο και βασικοί ηγέτες των Νεότουρκων ήταν«Ντονμέδες» (Donme), δηλαδή βιαίως εξισλαμισμένοι Εβραίοι.

Οι άμεσες «επεμβάσεις» του τουρκικού στρατού με στρατιωτικά πραξικοπήματα (1960, 1971, 1980) αποσκοπούσαν στο νααποκατασταθεί η «σωστή πορεία» στην δρομολογημένη κατεύθυνση αλλά και στην εξυπηρέτηση των διαχρονικών στόχων των Νεότουρκων.

Άλλωστε οι βασικές «σταθερές» στην στρατηγική του τουρκικού καθεστώτος, με εναλλασσόμενους πρωθυπουργούς που δενπαρέκκλιναν από τη δεδομένη πορεία, επέτρεψαν την επίτευξη εντυπωσιακών «επιτυχιών»:

Το 1955 εξαπολύθηκε ένα φονικό πογκρόμ εναντίον των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, με την οργάνωση και την εποπτεία της τουρκικής κυβέρνησης, το οποίο παραβίασε βίαια και απροκάλυπτα όλες τις υποχρεώσεις της «Τουρκικής Δημοκρατίας» από την Συνθήκη της Λωζάνης, υπό την αδιάφορη ανοχή ολόκληρου του δυτικού κόσμου.

Το 1964 αντιμετωπίστηκαν, με την ίδια ακριβώς αδιαφορία, οι αιφνιδιαστικές και μαζικές απελάσεις 10.000 Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (περισσότεροι από 40.000 μαζί με τις οικογένειες που ακολούθησαν αναγκαστικά), οι οποίες συρρίκνωσαν δραματικά τον Ελληνισμό που ζούσε στην πόλη-έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενός θρησκευτικού θεσμού που αριθμεί δεκαεπτά ολόκληρους αιώνες!

Το 1974 πραγματοποιήθηκε η ανενόχλητη τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία με βάση την στρατηγική της Βρετανίας («διαίρει και βασίλευε»), την υποστήριξη Αμερικανών, Γερμανών, Εβραίων αλλά και την σιωπηλή ανοχή ολόκληρης της Δύσης.

Το πολιτικό σύστημα της Τουρκικής Δημοκρατίας λειτουργούσε «ρολόι» για ολόκληρες δεκαετίες μέσα στους σταθερούς άξονες που χάραξαν οι Νεότουρκοι υπό το άγρυπνο βλέμμα των στρατιωτικών και με δεξί χέρι για όλες τις «βρόμικες» δουλειές –από πογκρόμ και δολοφονίες μέχριναρκωτικά– το περιβόητο «Βαθύ Κράτος» της Τουρκίας.

Όλα αυτά μέχρι που εμφανίστηκαν στον ορίζοντα οι τούρκοι ισλαμιστές στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ένα από τα μέλη των ισλαμιστών, ο ΡετζέπΤαγίπ Ερντογάν, διετέλεσε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης (1994-1998) – μία από τις «δράσεις» του ήταν ο πολυήμερος αποκλεισμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με αίτημα την έξωσή του, 17 ολόκληρους αιώνες μετά την ίδρυση του στην ιστορική του έδρα!

Ο Νετσμετίν Ερμπακάν, ηγέτης του ισλαμικού κόμματος, κατάφερε το 1996, να εξασφαλίσει πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα και ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας για έναν χρόνο (28/6/1996 – 30/6/1997).

Το στρατιωτικό κατεστημένο διαισθάνθηκε τον διαγραφόμενο κίνδυνο και έσπευσε να τον απομακρύνει από την εξουσία χρησιμοποιώντας «άλλα μέσα», όπως το Συνταγματικό δικαστήριο που κήρυξε το κόμμα των ισλαμιστών παράνομο και οδήγησε τον ίδιο σε παραίτηση.

Την πενταετία που ακολούθησε, το στρατιωτικό καθεστώς επιστράτευσε δύο πεπειραμένους εκφραστές του: Τον ΜεσούτΓιλμάζ από 30/6/1997 έως 11/1/1999 και, όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα, τον υπέργηρο «ήρωα» της εισβολής στην Κύπρο Μπουλέντ Ετσεβίτ, από 11/1/1999 έως 11 Νοεμβρίου 2002. Η δυναμική όμως των ισλαμιστών είχε ήδη μετατραπεί σε λαϊκό κύμα που τους επανάφερε στην εξουσία στις 18 Νοεμβρίου 2002, με το φιλο-ισλαμικό κόμμα «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (Adaletve Kalkınma Partisi, AK PARTİ) .

Με ολοένα και στενότερα περιθώρια ελιγμών το στρατιωτικό κατεστημένο προσπαθούσε να εμποδίσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναλάβει την εξουσία, έτσι ο πρωθυπουργός που διαδέχτηκε τον Μπουλέντ Ετσεβίτ στις 18 Νοεμβρίου 2002 ήταν ένας πιο«μετριοπαθής» ισλαμιστής, ο ΑμπτουλάχΓκιουλ. Για λίγους όμως μήνες. Η δύναμη των ισλαμιστών στα λαϊκά στρώματα δεν άφηνεπεριθώρια για μια συνηθισμένη «επέμβαση» των στρατιωτικών, όπως και κατά το παρελθόν. 

Έτσι, στις 14 Μαρτίου 2003 ο Ρετζέπ ΤαγίπΕρντογάν ανέλαβε πρωθυπουργός της Τουρκίας μεθοδεύοντας υπομονετικά την εξασφάλιση πλήρους ελέγχου και κυριαρχίας, κάτι που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2007 με την εκλογή του Αμπτουλάχ Γκιουλ στη θέση του 11ου Πρόεδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας και την έναρξη της έρευνας για τη συνωμοσία Εργκενεκόν που αποσκοπούσεστην ανατροπή της κυβέρνησης των ισλαμιστών με στρατιωτικό πραξικόπημα.

Οι Τούρκοι ισλαμιστές τα πρώτα χρόνια επένδυσαν σε ένα σύγχρονο και πολιτισμένο προσωπείο της Τουρκικής Δημοκρατίας απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη, στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες(ιδιαίτερα του Καυκάσου), τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με μία εξαίρεση: Την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ήταν το μόνο σημείο στο οποίο οι ισλαμιστές συμφωνούσαν πλήρως με το στρατιωτικό κατεστημένο και τους εκφραστές του – η πρώτη από τις πολλές «αποδείξεις» που ακολούθησαν, ότι οι κυρίαρχες ιδέες τουΠαντουρκισμού ήταν κοινές με το παλιό καθεστώς αλλά και το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας. Η διαφορά τους ήταν στους τρόπους με τους οποίους θα το πετύχουν, κάτι που χρειάστηκε μια ολόκληρη δεκαετία για να αποδειχτεί!

Για να «οικοδομηθεί» το νέο προσωπείο της Τουρκικής Δημοκρατίας οι ισλαμιστές έκαναν στην αρχή αλλαγές που ήταν αδιανόητες γιαπερισσότερο από μισό αιώνα: Φιλελευθεροποιήθηκε η τουρκική οικονομία, βελτιώθηκε σημαντικά ο τομέας της ατομικής, κοινωνικής και θρησκευτικής ελευθερίας, υιοθετήθηκε η μετωπική σύγκρουση με τοστρατιωτικό κατεστημένο και το Βαθύ Κράτος (το οποίο αργότερα «οικειοποιήθηκε» πλήρως η ισλαμική εξουσία), εφαρμόστηκε ηεκκαθάριση των «Ντονμέδων», δηλαδή των εξισλαμισμένων Εβραίων από τον τουρκικό στρατό και το κόμμα των ισλαμιστών, διαφημίστηκε σε όλους τους τόνους η πολιτική «μηδενικών προβλημάτων» με όλουςτους γείτονες – με την εξαίρεση (πάντα) της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όλα αυτά είχαν μεγάλη απήχηση και έτυχαν μεγάλης υποστήριξης από το τουρκικό εκλογικό σώμα και την τουρκική κοινωνία, παρά τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις πολλών πολιτικών αναλυτών μέσα και έξω από την Τουρκία, πως οι ισλαμιστές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχαν «κρυφή ατζέντα».

Σταδιακά, η «κρυφή ατζέντα» των ισλαμιστών άρχισε να αποκαλύπτεται στο μεν εσωτερικό με τον απόλυτο έλεγχο του στρατού, των δυνάμεων ασφαλείας, της δικαιοσύνης, τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών και την σταδιακή φίμωση του τύπου, στο δε εξωτερικό μέσα από τηναπροκάλυπτη διεκδίκηση μιας επεκτατικής «επιρροής», η οποία θα ξεκινάει από τις παρυφές της Κεντρικής Ευρώπης και τα Βαλκάνια, θα συνεχίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τη Διώρυγα του Σουέζ και θα φθάνει μέχρι τον Ινδικό ωκεανό με το «δόλωμα» της κοινής θρησκείας, σαν μέσο ελέγχου των μουσουλμανικών πληθυσμών.

Όλα αυτά με την γνωστή «οθωμανική πρακτική» του απροκάλυπτου επεκτατισμού και της επιβολής με το ζόρι (απειλή ή χρήση βίας) σε πλήρη αντίθεση με τις αρχικές διαβεβαιώσεις περί «μηδενικώνπροβλημάτων», κατά το πρότυπο των πρώτων Νεότουρκων που μοίραζαν υποσχέσεις «ισότητας» και «δικαιοσύνης» πριν από τις γενοκτονίες με τις οργανωμένες σφαγές άμαχων πληθυσμών.

Η στρατηγική όμως της νέο-οθωμανικής και παν-ισλαμικής μεγαλομανίας πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας, επέβαλε και τηδιάρρηξη μιας εκ των δύο «σταθερών» που ακολούθησε η Τουρκική Δημοκρατία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Την έντονη και δημόσια αντιπαράθεση με το κράτος του Ισραήλ προκειμένου να διευκολυνθεί ηεπικοινωνιακή «διείσδυση» και η νέο-οθωμανική επιρροή στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο σε Μέση Ανατολή, Ασία και Αφρική. Η αλλαγή στρατηγικής στον τομέα αυτό εγκαινιάστηκε το 2009 στο Νταβός της Ελβετίας, με την πρωτοφανή επίθεση του Ρ. Τ. Ερντογάν στον Ισραηλινό Πρόεδρο Σιμόν Περές.

Η νέα όμως τουρκική στρατηγική, κλόνισε επικίνδυνα όλες τις σταθερές ισορροπίες της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκικής Δημοκρατίας δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Όταν μάλιστα η Κυπριακή Δημοκρατία συμφώνησε με το Ισραήλ τηνσυνεκμετάλλευση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που βρίσκεται μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, με την τεχνική υποστήριξη μεγάλης αμερικανικής εταιρίας, οι ισορροπίες ανατράπηκαν εντελώς καιδιαμορφώθηκε ένα νέο σκηνικό που έβαλε μεγάλα αδιέξοδα στην «νεο-οθωμανική κυριαρχία» που αποτελεί τον άμεσο στόχο των ισλαμιστών.

Σταδιακά, η εικόνα της «περιφερειακής υπερδύναμης» που χτίστηκε μεθοδικά για ολόκληρες δεκαετίες άρχισε να κατεδαφίζεται με ραγδαίους ρυθμούς, από τα πολλά και σοβαρά μέτωπα (και σφάλματα) που έγιναν,προκειμένου οι ισλαμιστές να πετύχουν το όνειρο της «νεο-οθωμανικής κυριαρχίας» τους.

Η ραγδαία απομυθοποίηση της «σαρωτικής δύναμης» της Τουρκίας (βασικό, συστατικό στοιχείο της νεο-οθωμανικής κυριαρχίας) συντελείται

• με τη διάλυση του τουρκικού στρατού από τις συνεχείς διώξεις –ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου2016– και τις διαδοχικές τρομοκρατικές ενέργειες μέσα στην Τουρκία με υψηλό φόρο αίματος,

• την επιμονή σε ρητορική «μεγάλης δύναμης» που δεν έχει πλέον αντίκρισμα,

• την απουσία της καταλυτικής δύναμης που αντλούσε η Τουρκία από την υποστήριξη των Αμερικανών, των Βρετανών και του Ισραήλ,

• την ολοένα και μεγαλύτερη απομόνωση από τη Δύση χάριν μιας αμφίβολης «επιρροής» σε Ανατολή, Ασία και Αφρική,

• την μεγαλομανία που δεν γνωρίζει όρια ούτε όμως έχει και καμιά επαφή με την πραγματικότητα,

• την κατάρριψη ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους (24 Νοεμβρίου 2015) και την εσπευσμένη αναδίπλωση και «προσέγγιση» με τη Ρωσία αλλά με εξαιρετικά υψηλό «τίμημα»,

• τις εισβολές στον βάλτο της Συρίας και στο Ιράκ μετά από πολυετή «συνεργασία» με το Ισλαμικό Κράτος,

• τον εμφύλιο πόλεμο με τους Κούρδους, τους Αλεβίδες και κάθε Τούρκο που δεν υποκλίνεται στην ισλαμική εξουσία,

• την επιμονή συγκέντρωσης εξωφρενικών εξουσιών στα χέρια του φαύλου «Προέδρου» Ρ. Τ. Ερντογάν με την υποστήριξη των πιο ακραίων εξτρεμιστών του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (Milliyetçi HareketPartisi, MHP) της Τουρκίας και τέλος,

• την Τουρκική απόπειρα επιβολής τετελεσμένων στην Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο με την «συμφωνία» ενός μηεκλεγμένου αλλά διορισμένου από τον ΟΗΕ «Προέδρου» ο οποίος επιφορτίστηκε εντελώς διαφορετικές αρμοδιότητες,

συνθέτουν ένα μόνο τμήμα του πολύπλοκου σκηνικού που επικρατεί στην Τουρκία στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα.

Η απροκάλυπτα επιθετική και επεκτατική ρητορική της τουρκικής ισλαμικής εξουσίας, η θρασεία ανάμειξη της σε Βαλκάνια, Αφρική, Ασία, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, η ρήξη της με τις αραβικές χώρες που έχυσαν το αίμα τους για να ανατρέψουν την υπό τουρκική καθοδήγηση «Αραβική Άνοιξη», οδηγούν την Τουρκία του 2020 σε ένααβέβαιο και πολύ επικίνδυνο μέλλον.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την συνέχεια και το αιματηρό τέλος της ισλαμικής εξουσίας στην Τουρκία, καθώς και τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκήθηκε από αυτήν – έξω και πέρα από κάθε έννοιασεβασμού της διεθνούς έννομης τάξης και των στοιχειωδών υποχρεώσεων ενός κανονικού κράτους μέσα στο διεθνές γίγνεσθαι.

Υστερόγραφο: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μέρος του προλόγου της 5ης έκδοσης (έτος 2020) του διαχρονικού βιβλίου «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» το οποίο είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5η Ελληνική έκδοση (2020) όσο και στην 3η Αγγλική έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association. Η δωρεάν ηλεκτρονική έκδοση του 2020 περιλαμβάνει επικαιροποιημένη βιβλιογραφία εκατοντάδων πηγών σε Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Τουρκικά βιβλία.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ. 

πηγή. INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Share is POWER

4η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ : Άρθρο του Αντγου ε.α. Ανδρέα Ματζάκου

αναρτήθηκε στις 20 Σεπ 2020, 11:52 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης

Τεράστιο το δόλωμα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών μας με αντάλλαγμα από πλευράς Τουρκίας, την διάλυση της 4ης Στρατιάς.

Η 4η Στρατιά, από συστάσεως της είναι μόνο επιχειρησιακό στρατηγείο, δηλαδή δεν έχει μάχιμες μονάδες υπό την διοίκηση της. Στην ουσία είναι μόνο το επιτελείο της. Τα επιχειρησιακά στρατηγεία, με βάση τα δυτικά πρότυπα οργανώσεως, είναι έτοιμα να πάρουν υπό την επιχειρησιακή τους διοίκηση μονάδες, προκειμένου να φέρουν σε πέρας μια συγκεκριμένη αποστολή.

Που είναι το δόλωμα;

Το ότι η Τουρκία είχε εξ αρχής ονομάσει την 4ηΣτρατιά ως επιχειρησιακό στρατηγείο για να δείξει ότι δεν προκαλεί απέναντι από τα νησιά μας. Ότι είμαστε εμείς εκτεθειμένοι που τοποθετήσαμε δυνάμεις αμύνης στα νησιά, ενώ εκείνη έχει ένα απλό στρατηγείο με λίγους επιτελείς.

Η Τουρκία ήταν έτοιμη από συστάσεως της Στρατιάς να δεχθεί την διάλυση της, έχοντας κατά νουν να ζητήσει ως αντάλλαγμα την αποστρατικοποίηση των νησιών μας. Γι' αυτό και την συγκρότησε ως απλό στρατηγείο. Χωρίς οργανικές μάχιμες μονάδες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιδρύθηκε το 1975, με έδρα την Σμύρνη, προκειμένου να δείξει η Τουρκία στην διεθνή κοινότητα ότι ανησυχεί με τις στρατιωτικές προπαρασκευές της Ελλάδος, οι οποίες όμως ήταν απάντηση στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Πως γνωρίζουμε ότι κινδυνεύουν τα νησιά από την 4ηΣτρατιά;

Από την θέση της, στην Σμύρνη, από τις ασκήσεις στις οποίες έχει την διεύθυνση και οι οποίες όλες είναι εφαρμογή σχεδίων για την κατάληψη νήσων του Αιγαίου και από το είδος των Μονάδων που λαμβάνει υπό διοίκηση στις ασκήσεις. Όλες ασκούνται στις αποβατικές επιχειρήσεις από αέρος και θαλάσσης, κατά την διάρκεια των ασκήσεων με το όνομα EFES.

Στην 4η Στρατιά ανήκει και ο τουρκικός στρατός κατοχής της Κύπρου. Όλες οι επισκέψεις και επιχειρησιακές αξιολογήσεις των τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο γίνονται από επιτελείς της 4ηςΣτρατιάς.

Άρα η διάλυση ενός επιτελείου, φαντάζει στα μάτια ενός αδαούς, τελείως αθώα. Πλην όμως ούτε οι επιτελείς εξαφανίζονται, ούτε και οι μονάδες που θα ετίθεντο υπό την διοίκηση της Στρατιάς. Αντιθέτως συνεχίζουν να υπάρχουν και μπορούν ανά πάσα στιγμή να ξανασυγκροτηθούν σε Μείζονα Επιχειρησιακό Σχηματισμό για κατάληψη νήσου/ων. Είναι ζήτημα ημερών.

Δεν φαντάζομαι να τσιμπήσουμε τέτοιο δόλωμα."

AYASOFYA CAMI Mία Φωτογραφία...Τρία σημάδια ...Μία Ουσία Άρθρο του Ταξχου ε.α. Αργυρίου Ανδριώτη Μέλους του ΤΣ του Παραρτήματος

αναρτήθηκε στις 20 Ιουλ 2020, 7:43 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 20 Ιουλ 2020, 7:58 π.μ. ]

  

Μια Φωτογραφία... Τρία Σημάδια... Μία Ουσία

Είναι η φωτογραφία με την οποία ο Τουρκικός Οργανισμός Τουρισμού διαφημίζει την μετατροπή της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ σε τζαμί.
Παρατηρώντας την, διακρίνουμε τρεις (3) κατά την ταπεινή μου γνώμη, σημαδιακές και ουσιαστικές παραμέτρους που καθιστούν την ίδια αυτή φωτογραφία μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της.
1. Η ίδια η εκκλησία της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ. Όσους μιναρέδες και να αναγείρουν γύρω της. Όσους σταυρούς και αν της αφαιρέσουν, η μορφή της, η εικόνα της, είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη, όχι μόνο των απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά όλου του κόσμου, ως το Σύμβολο του Βυζαντίου που επί 15 αιώνες, 1483 χρόνια, κτισμένη στο κέντρο της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, ανάμεσα σε δύο Ηπείρους,
δεσπόζει επιβλητική, του Ευξείνου Πόντου, του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου.
2. Η ονομασία της δεν μπορεί να είναι άλλη παρά ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ (AYA SOFYA). Έτσι την αποκαλεί ο Ερντογάν, έτσι την αποκαλούν οι υπουργοί του, έτσι την αποκαλούν όλοι οι αλλόθρησκοι. Έτσι θα αναγράφεται σε οποιοδήποτε έντυπο ή τουριστικό φυλλάδιο. Έτσι θα ηχεί στ’ αυτιά όλου του κόσμου, έτσι θα τη βλέπουν τα μάτια μας. ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ.
3. Το σήμα του Τουρκικού Οργανισμού Τουρισμού δεν σας μοιάζει με το σχήμα του Συμβόλου του Χριστιανισμού, του Σταυρού; Μήπως είναι ο Σταυρός που αφαίρεσαν οι βάρβαροι από τον τρούλο της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ;

Η ΟΥΣΙΑ. Την προσευχή τους στον Αλλάχ θα την κάνουν μέσα στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ. Υπό τη σκέπη των Χριστιανικών Συμβόλων. Εκεί που ηχούν ακόμη το «Τη Υπερμάχω» και οι «Χαιρετισμοί στην Θεοτόκο».

Βαθειά πληγωμένος, ενώνω κι εγώ τη φωνή μου με τις φωνές αντίδρασης όλων των απανταχού λογικών, πολιτισμένων ανθρώπων κάθε θρησκείας, που δεν συμφωνούν με την ενέργεια αυτή των βαρβάρων. Και δεν θα τους θυμίσω το δικό μας «Σώπασε Κυρά Δέσποινα.........». Θα τους θυμίσω την προφητεία του δικού τους Μωάμεθ που λέει ότι όποιος πειράξει την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ θα διαπράξει έγκλημα και αυτό θα είναι η αρχή του τέλους. Θα την επιστρέψουμε στους Χριστιανούς ως εκκλησία και την πόλη θα την αποκαλούμε ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ!!

Αργύριος Ανδριώτης
Στρατιωτικός ε.α. 

'

21 Μάρτη

αναρτήθηκε στις 20 Μαρ 2020, 9:59 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 20 Μαρ 2020, 10:15 π.μ. ]

Εκλογές ΕΑΑΣ 23 Φεβρουαρίου 2020 - Γιατί πρέπει να ψηφίσω

αναρτήθηκε στις 17 Φεβ 2020, 7:39 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης



Άρθρο του Ταξχου ε.α. Αργύριου Ανδριώτη Μέλους του ΤΣ Παραρτήματος ΕΑΑΣ Ξάνθης
Αγαπητοί Συνάδελφοι, 
Σας κοινοποιώ μερικές σκέψεις μου σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές στην Ένωσή μας (ΕΑΑΣ), που θα πραγματοποιηθούν στις 23 Φεβρουαρίου 2020, στην Αθήνα και στα Παραρτήματα της σε όλη την Ελλάδα...

Ντρέπομαι

αναρτήθηκε στις 31 Ιαν 2019, 10:18 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 31 Ιαν 2019, 10:18 μ.μ. ]

Ντρέπομαι για μία Κυβέρνηση μειοψηφίας, που στις παραμονές εθνικών εκλογών, εν μέσω εσωτερικών κατηγοριών για χρηματισμό από γνωστό ξένο ανθέλληνα, δίχως το τελικό κείμενο του αναθεωρημένου Συντάγματος των Σκοπίων και με την αρωγή ιδιοτελών τυχοδιωκτών πολιτικών άλλων κομμάτων (μεταξύ αυτών και πρώην «Μακεδονομάχοι»), σπεύδει στην ψήφιση μείζονος Διεθνούς Συμφωνίας εθνικά επιζήμιας στο διηνεκές, αγνοώντας τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα και κυρίως την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Διαβάστε το άρθρο
Γράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ, Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Πόσο Πιθανή Είναι μια σύγκρουση ΗΠΑ- Ρωσίας στην Συρία;

αναρτήθηκε στις 17 Απρ 2018, 10:30 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 17 Απρ 2018, 10:30 μ.μ. ]

Τα ξημερώματα της 14ης Απριλίου, ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία προσέβαλλαν με πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από πλοία και αεροπλάνα, τρεις στόχους στην Συρία, σε αντίποινα για την φερόμενη με χημικά όπλα επίθεση που έγινε στις 7  Απριλίου στην πόλη Ντούμα, 10 χιλιόμετρα από την Δαμασκό. Ο πρόεδρος Πούτιν της Ρωσίας είπε ότι η επίθεση δεν θα περάσει χωρίς συνέπειες, ενώ τόνισε το ότι αυτή έγινε χωρίς την εξουσιοδότηση του ΟΗΕ.

Διαβάστε το άρθρο
Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος

Η νέα κρίση στα Ίμια: Ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες και μία πρόταση πολιτικής

αναρτήθηκε στις 23 Φεβ 2018, 2:19 π.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 23 Φεβ 2018, 2:19 π.μ. ]

Στον απόηχο του περιστατικού στη θαλάσσια περιοχή των Ιμίων που έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας 12 Φεβρουαρίου 2018 κατά το οποίο τουρκική ακταιωρός εμβόλισε την πλώρη του ελληνικού περιπολικού σκάφους του Λιμενικού Σώματος, «Γαύδος», θα εξετασθεί η σημειολογία των τουρκικών κινήσεων καθώς και η αυξημένη τουρκική προκλητικότητα και παραβατικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.

Διαβάστε όλο το άρθρο
Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης, Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

Επιμύθιον για τον Ήρωα Νικόλαο ΑΝΔΡΕΟΥ του Γεωργίου

αναρτήθηκε στις 15 Ιαν 2018, 10:28 μ.μ. από το χρήστη ΕΑΑΣ Ξάνθης   [ ενημερώθηκε 15 Ιαν 2018, 10:28 μ.μ. ]

    
Έπεσε Υπέρ Πατρίδος στις 2 Δεκ.1940, στη Β. Ηπειρο
    Στις 4 Δεκ. 2018, με επισκέφθηκε ο 86-χρονος Συνταξιούχος Διδάσκαλος κ. Παύλος Ανδρέου του Γεωργίου, κάτοικος Ξάνθης, ο οποίος έχοντας πληροφορηθεί για τις συχνές επισκέψεις και το διαρκές ενδιαφέρον από το Παράρτημα ΕΑΑΣ Ν. Ξάνθης, για τους ‘’Άταφους Ήρωες’’ που έπεσαν στη Β. Ήπειρο στο Έπος του 1940-1941, με πληροφόρησε ότι εκεί ‘’βρίσκεται’’ από τις 2 Δεκ.1940 και ο αδελφός του Νικόλαος.
    Έντονα συγκινημένος και με τρεμάμενη φωνή, μου εξέφρασε την έντονη επιθυμία να βρει, επισκεφθεί και προσκυνήσει το χώρο που έπεσε ο αδελφός του, ενώ ταυτόχρονα μου επέδωσε 2 επίσημα αποδεικτικά έγγραφα, στα οποία αναγράφεται «ότι έπεσε στις 2 Δεκ 1940 πολεμώντας ηρωικά και ετάφη υπό Ιερέως στην Περιοχή Μοσχοπόλεως», στη Β. Ήπειρο.
    Διαβάζοντας την επιστολή-αναγγελία θανάτου, από τον Διοικητή της VIIης Ομάδος Αναγνωρίσεως (Ο.Α.), του πεσόντος Υπέρ  Πατρίδος ‘’Ιππέα Νικολάου ΑΝΔΡΕΟΥ του Γεωργίου, κατοίκου Δαφνώνος Ξάνθης’’, όπως και το τηλεγράφημα του Πατρός του, προς τον τότε Πρόεδρο της Κυβέρνησης, συγκινήθηκα και ταυτόχρονα θεώρησα ως ελάχιστο ηθικό χρέος να τα μεταφέρω αμέσως στην αρμόδια Υπηρεσία του ΓΕΣ και μάλιστα παρουσία του.
    Ο υπεύθυνος Αξιωματικός του ΓΕΣ, επιβεβαίωσε αυθημερόν την εγκυρότητα από την ‘’Καρτέλα της Μονάδος’’ και τον πληροφόρησε για τις περαιτέρω διαδικασίες που θα ακολουθήσουν για την έρευνα και την ενδεχόμενη ταυτοποίηση με λήψη γενετικού υλικού (DNA).
    Τελειώνοντας τη συζήτηση, ο κ. Ανδρέου, πριν αποχωριστούμε και σχεδόν κλαίγοντας από συγκίνηση μου εξομολογήθηκε, ότι «Σπούδασε με τη σύνταξη του πεσόντος αδερφού του την οποία λάμβανε ο Πατέρας του και ότι επιθυμεί διακαώς να επισκεφθεί τον τόπο της θυσίας του αδελφού του Νικολάου». Στις 10 ιαν.2018, με επισκέφθηκε και πάλι προσκομίζοντας και 1 φωτογραφία του αείμνηστου αδελφού του, που είναι έφιππος με στολή και πολεμική εξάρτυση. Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας αναγράφεται :
«Για δείτε το κορμάκι μου τι λεβεντιά που έχει  να σας μιλήσει δεν μπορεί γιατί ψυχή δεν έχει».
    Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να πράξω, υποβοηθώντας για την ανεύρεση του ‘’Πεσόντος υπέρ Πατρίδος’’ Ιππέα Νικολάου ΑΝΔΡΕΟΥ του Γεωργίου. Σεμνύνομαι στη Μνήμη τόσο του πεσόντος για τη ζωή του, όσο και του Πατέρα του Γεωργίου για τον Πατριωτισμό του. Εύχομαι οι έρευνες για την ανεύρεση πεσόντων, που θα ξεκινήσουν σύντομα, να έχουν θετικά αποτελέσματα.

Αιωνία σας η Μνήμη, ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ !!!
Γράφει ο Υπτγος ε.α Γεώργιος Γεωργιάδης Πρόεδρος ΤΣ Παραρτήματος ΕΑΑΣ Ξάνθης.



1-10 of 121